It's all Greek to me...

Το ομολογώ δεν καταλαβαίνω καθόλου τι συμβαίνει σ' αυτήν την χώρα! Δηλαδή αντιλαμβάνομαι τι συμβαίνει ωστόσο αναρωτιέμαι γιατί να συμβαίνει;!...

Κάνεις μια απλή ερώτηση, κάτι σαν κι αυτό:

Και σου έρχεται μετά το αποτέλεσμα των εκλογών με την Νέα_Δημοκρατία στο τιμόνι μαζί με τους άλλους που μαζί τα φάγανε κι έναν Κουνέλη. Στις 2 πίτσες η τρίτη δώρο. Να περνάνε και κανένα νομοσχέδιο με το στανιό!.. Και αύριο το τρέιλερ θα προβάλλεται κάπως έτσι: 

Κι άντε η κυβέρνηση συνεργασίας γίνεται γαργάρα και την φτύνεις εν καιρώ... Τα Χρυσαύγουλα?...

Κατανοώ την αγανάκτηση, δέχομαι την ψήφο για αντίδραση αλλά ας το δούμε και λίιιιγο λογικά! Αν δίναμε όπλα σε πρώην κρατούμενους να φυλάξουν τις πόλεις θα νιώθαμε περισσότερη ασφάλεια; Αν δώσεις εξουσία σ' αυτούς που σήμερα βιαιοπραγούν σε μετανάστες σου εγγυάται κανείς πως αύριο δεν θα έρθει η σειρά σου;...

Γι' αυτό αν θες επανάσταση κανονική σήκω από τον καναπέ σου και άσε την TV σου επιτέλους! Η ακροδεξιά είναι η μόνη σου λύση;...

Θα τρελαθώ, το λέω αλήθεια... Αδυνατώ να αντιληφθώ την λογική και για να είμαι και απόλυτα ειλικρινής ούτε που θέλω!!! Για μένα τα πράγματα είναι τόσο απλά...

Αλλά στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό:

Αλλά σήμερα έχει ποδόσφαιρο και δεν μας νοιάζει και τόσο ε; Σωστά!

Η δική μου εξήγηση θα μπορούσε να είναι αυτή:

Αλλά λύση... Δεν έχω πρόσφορη λύση γιατί στο μυαλό μου έχει βιδωθεί αυτό:

Ελπίζω...

Μια ανάσα πριν τις εκλογές λοιπόν.

Σαν ανώφελα ρομαντική ψυχή συνεχίζω να πιστεύω πως ίσως, ίσως μόνο να υπάρχει μια μικρή έστω πιθανότητα να έρθει μια αλλαγή. Ίσως να είναι μοναχά μια ελπίδα μέσα μου που αρνούμαι να αφήσω να σβήσει, ίσως να είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη μου για μια αλλαγή , ακόμα και μικρή -δεν με πειράζει, που βρίσκει η Ελπίδα τροφή και συνεχίζει να ζει και επιμένει να με κατακλίζει. Ίσως να είμαστε σε μια τέτοια εποχή που το κουτί της Πανδώρας έχει ανοιχτεί κι όλα τα δεινά που έχουν απεγκλωβιστεί έχουν τώρα αδράξει εκείνη την ευκαιρία που τόσο περίμεναν και μας καταδιώκουν, ενώσο η Ελπίδα στέκει στα χέρια μας, στο κουτί που εμείς κρατάμε κι εμείς ανοίξαμε.

Όχι, δεν φταίνε τα δεινά. Ευθύνη φέρουμε εμείς και μόνο. Εμείς κάνουμε τις επιλογές μας. Εμείς δρούμε και δεχόμαστε την αντίδραση, τον αντίκτυπο των πράξεών μας. Όμως αυτό δεν μας αποτρέπει απ' το να ελπίζουμε και ούτε θα έπρεπε.


Η ελπίδα είναι μέσα μας, είναι στον αέρα που εισπνέουμε και εκπνέουμε. Είναι στην φύση μας! Όπως είναι και ο έρωτας...



Και ο Έρωτας από μόνος του σε κάνει να ελπίζεις. Η ύπαρξη αυτού του άλλου βάζει ευθύς μια φωτιά στα σωθικά σου και φλέγεσαι από μια έντονη ροπή προς την ίδια την ζωή! Ακόμα και το να μην κάνεις τίποτα ξαφνικά σε κάνει να ελπίζεις σε κάτι άλλο, νέο, όμορφο, σημαντικό. Αρκεί αυτό το ξεχωριστό προσωπο για να είσαι καλά. Για να είναι ο κόσμος σου καλά. Για να είναι το αύριο σου καλύτερο απ' το σήμερα.



Κι αν απελπιστείς θα είναι μονάχα για μια στιγμή. Μια τόση δα στιγμή που θα μεσολαβήσει ανάμεσα στην απογοήτευσή σου και στην επόμενη θετική σκέψη. Γιατί ακόμα και στην πιο μεγάλη σου απογοήτευση κάπου μέσα σου έχει ριζώσει γερά η ιδέα πως κάποια στιγμή θα περάσει η μπόρα ή πως στο τέλος θα βγει κάτι καλό απ' αυτό ή έστω θα μάθεις να ζεις μ' αυτό που έγινε! Αυτή η ιδέα είναι Ελπίδα!

Τι καλύτερο λοιπόν από λίγη Ελπίδα;

Τι καλύτερο να δώσουμε ακόμα κι όταν δεν έχουμε τίποτα; Λίγη ελπίδα!

Εξάλλου δεν κοστίζει, δεν είναι καν δυσεύρετη! Και για κάτι τόσο απλό προσφέρει πολλά! Πάρα πολλά!...

Ας ελπίσουμε λοιπόν! Ας ελπίσουμε πως θα αλλάξουν κάποια πράγματα. Ας ελπίσουμε πως όσα κάνουμε ίσως φέρουν κάτι καλύτερο!

Ας ελπίσουμε και σε μια Επανάσταση, δε βαριέσαι;!

Κι όταν εσύ στην Αγάπη θα δεις αδυναμία...

... θα δεις απέναντι έναν τοίχο που θα σου μιλήσει με θάρρος για την Αγάπη! Με λόγια του δρόμου ή λόγια της καρδιάς, δεν αλλάζει το νόημα μια λέξη. Γιατί η αγάπη μας κάνει πιο ανθρώπους, μας κάνει πιο δυνατούς!

Θέλει πυγμή να αγαπήσεις, θέλει κότσια και... όπως θα έλεγε και η Ευσταθία θέλει μαγκιά! Μα περισσότερο θέλει πίστη! Καλή Πίστη! Πως αξίζει να αγαπάς με όλη σου την δύναμη, πως υπάρχει αγάπη...

Όταν όμως αγαπήσεις και αγαπηθείς βλέπεις πως ο κόσμος γίνεται ωραιότερος. Οι δύσκολες μέρες σου μοιάζουν ευκολότερες και λιγότερο δυσβάσταχτες γιατί πολύ απλά ξέρεις πως σε περιμένουν δυο χέρια να κρυφτείς από την ασχήμια της γκρίζας πόλης! Τα τετραγωνισμένα περιθώρια του σκληρού γραφείου σου...

Θα 'ναι η αγάπη που θα σου δώσει δύναμη, θά 'ναι η αγάπη που θα απαλύνει τον πόνο, θά 'ναι άυτός/ή που σ' αγαπάει που θα σου αλλάξει την καθημερινότητα! Γιατί όσο υπάρχει αγάπη υπάρχει και ζωή!...

Στο παλμό μιας άλλης προεκλογικής περιόδου

Ας μην γελιόμαστε, ανάμεσά μας υπάρχουν ακόμα εκείνοι που θα σπεύσουν να στηρίξουν το κόμμα τους. Αν κοιτάξουμε λίγο δίπλα μας, θα ξεχωρίσει με μεγάλη ευκολία εκείνος ή για να το θέσω καλύτερα εκείνοι, που παρά την αλλαγή της κατάστασης από άνοδο σε κρίση κι από κρίση σε ύφεση κρατούν σταθερά τα πολιτικά τους "ψηφίζω" κι όχι πιστεύω γιατί αμφιβάλλω αν "πιστεύουν" σε κάποια θέση. Πιστεύουν σε κάποιον δημαγωγό, ναι! Πιστεύουν σε κάποια ανταπόδοση, βεβαίως! Πιστεύουν ο,τι τους είπαν να πιστεύουν...

Εκείνοι που πιστεύουν πως το ρουσφέτι ποτέ δεν πεθαίνει, για λίγο μονάχα ξαποσταίνει και ξανά προς την δόξα τραβά. Εκείνοι που το ρίχνουν "μονοκούκι" ή "δαγκωτό" και "κρατούν την παράδοση"... Αυτά τα μπλε και πράσινα παιδιά είναι ανάμεσά μας! Είναι στο γραφείο που εργαζόμαστε, είναι στην σχολή που φοιτούμε, είναι σε κάποιο πολιτικό γραφείο και προσπαθούν να "προσηλυτίσουν" λαό ή να ταΐσουν με ψευδείς υποσχέσεις το ποίμνιό τους, πάντως αν ψαχτείτε λιγάκι τους έχετε δει!

Αυτό που με κάνει να γελώ με την ψυχή μου, να εξαπολύω εκείνο το γέλιο της κακιάς μάγισσας σε χλευασμό τους, είναι η εφαρμογή του χαρακτηριστικού αυτού σε νέους ανθρώπους! Κι όταν λέω νέους εννοώ οποιονδήποτε κάτω των 40 που επί πραγματικού δεν πρόλαβε να καρπωθεί κάτι από τις πάλαι ποτέ περιόδους όπου μεσουρανούσε η μίζα και το κάθε λογής ρουσφέτι, ή ακόμα κι αν πρόλαβε να αποκομίσει κάτι τον τελευταίο χρόνο το έχει πληρώσει με πόνο!...

Είναι αυτά τα γελοία ανθρωπάκια που πιστεύουν πως με την ψήφο τους ο κάθε πολιτικός παράγοντας θα τους κάνει χάρες. Αυτοί οι γελοίοι τύποι που χρησιμοποιούν φράσεις όπως "όταν βγει το κόμμα θα δείτε τι έχει να γίνει εδώ" ή "όλη η Ελλάδα είναι μπλε/πράσινη"... Σαν κι εκείνους που πήγαν να ψηφίσουν τον Μπένι και κατέθεσαν τον οβολό τους...

Αν και αυτοί θαρρώ πως είναι κλινικές περιπτώσεις, δεν εξηγείται αλλιώς! Βρε μαλάκα Έλληνα, έχεις πληρώσει χαράτσι, έχεις πληρώσει ΦΠΑ 23%, ειδικό φόρο, φόρο αλληλεγγύης, επαυξημένο φόρο μισθωτής υπηρεσίας, σου έχουν κόψει την σύνταξη και τον μισθό και πας να ψηφίσεις τον επόμενο δυνάστη σου κι επιπλέον δίνεις 2€ υπέρ του κόμματος;...

Στείλτε μου σας παρακαλώ μια λίστα με τα ονόματα αυτών των προβάτων να τους στείλουμε πακέτο στον Τζίζους που του αρέσουν τα ποίμνια... Δεν είναι λογική αυτή ανθρώπων που αύριο θα πάνε και να ψηφίσουν!

Θυμάμαι σαν παιδί πως ήταν πριν τις εκλογές!

Μα τω Δία, χτύπαγαν την πόρτα μας υποψήφιοι βουλευτές κάθε μέρα από κάθε παράταξη για να μας συστηθούν, να μας τάξουν, να κερδίσουν την ψήφο μας. Οι γειτονιές γέμιζαν με αφίσες, στις πλατείες ο κόσμος φανατιζόταν και χειροκροτούσε σαν να επευφημούσε θεούς όταν γινόταν κάποια κομματική συγκέντρωση. Θυμάμαι ακόμα και τους πανηγυρισμούς από τα μπαλκόνια των γειτόνων...

Υποθέτω πως αν καταλάβαιναν πλήρως τι έκαναν προ δεκαετίας τουλάχιστον τώρα θα έβγαιναν στο μπαλκόνι για δύο λόγους: είτε για να σκοπεύσουν στον διερχόμενο πολιτικό παράγοντα και να άρξουν πυρ είτε για να πηδήξουν αυτοκτονώντας σαν άλλοι Ιούδες, έχοντας πριν προδώσει το μέλλον των ίδιων τους των παιδιών.

Και μας επιτρέπουν να κάνουμε εκλογές... Τι αστείο! Μπορούμε να εκλέξουμε ανάμεσα στους ίδιους και τους ίδιους εκείνο που πιστεύουμε πως θα φέρει αλλαγή... Και το πιο απίστευτο είναι πως μέσα μας ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο, μέσα μας θέλουμε κάτι άλλο, θέλουμε μια ευκαιρία και εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στις εκλογές!

Δεν έχουμε ανάγκη τις εκλογές για να αντιληφθούν την δύναμή μας, ανέκαθεν την δύναμη την είχε το προλεταριάτο. Ο απλός λαός που δημαγωγούν και χειρίζονται σαν πιόνι στην σκακιέρα των συμφερόντων τους. Τι θέλει πια αυτός ο κόσμος για να το καταλάβει; Τι θέλει πια ο νέος για να ονειρευτεί δικά του όνειρα κι όχι αυτά που του διαφήμισαν στην TV;

Όχι, οι εκλογές δεν είναι ανάγκη. Επιβιώνεις και χωρίς αυτές μια χαρά! Κι ένας κόσμος δίχως εξουσία δεν σημαίνει χάος. Σημαίνει πως όλοι μας εξουσιάζουμε επαρκώς τους εαυτούς μας μέσω του ήθους , της συνείδησης, της Παιδείας μας. Σημαίνει πως δεν θέλουμε αντιπροσώπους να αποφασίζουν για μας, αποφασίζουμε εμείς για το καλό όλων... Ας είναι όμως! Αυτές οι εκλογές είναι σημαντικές. Γιατί τώρα ξέρεις πως δουλεύει το σύστημα, τώρα δεν πας να ρίξεις το έτοιμο ψηφοδέλτιο που σου έδωσε κάποιος. Τώρα με την ψήφο σου καλείσαι να τους καθαιρέσεις από τα προνόμια που εσύ τους έδωσες.

Αυτές οι εκλογές είναι σημαντικές γιατί θα λογοδοτήσουμε στα παιδιά μας για το Μνημόνιο που θα έρθει πιο λυσσαλέο από ποτέ. Αν η νέα γενιά μας βρει καθημαγμένους, γονυπετείς και πρακτικά άψυχους τότε θα έχουμε χάσει και το μόνο εναπομείναν μας αξίωμα ως προσωπικότητες, αυτό της εμφύσησης της ελπίδας. Ελπίδα σε ένα καλύτερο αύριο, ελπίδα για μια καλύτερη κοινωνία, ελπίδα για καλύτερες προοπτικές...

Ω γέγοναι, γέγοναι!

Όσο και να κατηγορήσουμε την προηγούμενη γενιά, εκείνη την γενιά του Πολυτεχνείου που επαναστάτησε για να πουληθεί σε πιο υψηλή τιμή, το αποτέλεσμα θα παραμένει ίδιο. Είμαστε σε μια δύσκολη καμπή. Οι αποφάσεις που θα παρθούν τώρα, είναι οι πιο σπουδαίες. Φρόντισε η ψήφος σου να είναι σημαντική όχι για σένα αλλά για τα παιδιά που θα γεννηθούν. Ονειρέψου την κοινωνία όπως την θες, με αξίες και ιδανικά και μην μείνεις στον καναπέ σου, γίνε κομμάτι της και φτιάξ'την σωστά. Σήμερα κιόλας!...

Έρωτας είναι...

Έρωτας είναι η επανάσταση! Σκέψου το!

Το ίδιο σου το συναίσθημα διαδηλώνει ενάντια στην λογική σου, την ανατρέπει και την καθαιρεί! Δεν σε εξουσιάζει αλλά το ακολουθείς γιατί είναι αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο. Ή μπορεί και να μην σε κάνει ευτυχισμένο μπορεί να σε βουλιάξει σε μια δυστυχία σε ένα μικρό προσωπικό δράμα αν το αντικείμενο του πόθου σου δεν συναινεί, όμως κι αυτό το δράμα υποσυνείδητα σου αρέσει...

Παραδέξου το! Όλοι μας κυνηγάμε τον έρωτα! Είναι αυτή η ιδέα που μας γοητεύει, είναι αυτή του η μαγεία που τόσο θέλουμε να μας καταπλήξει!

Ναι, δεν πιάνεται σε καμία απόχη! Και όχι, δεν μπορείς να τον πιάσεις απλά και μόνο κυνηγώντας τον, όμως ο Έρωτας είναι εκείνος που έρχεται όταν εσύ δεν τον περιμένεις πια! Όταν στέκεις κάπου ανέμελος, αδιάφορος κι εκείνος όπως είσαι έτσι χωματένιος κάπου αριστερά στο στήθος σου φυτεύται με έναν σπόρο. Ο σπόρος ανθίζει και γεμίζεις με κάτι όμορφο! Το περιφέρεις μέσα σου και σε κάνει ευτυχή...

Ενίοτε τον Έρωτα τον αφήνουμε να φύγει. Τον χαιρετάμε με λίγο πόνο ή με ένα γλυκό χαμόγελο. Στέκουμε ακίνητοι ενόσω φεύγει και παρατηρούμε μέχρι να χαθεί από το οπτικό μας πεδίο, ίσως μείνουμε λίγο παραπάνω εκεί ελπίζοντας πως ίσως επιστρέψει. Ίσως επιστρέψουμε εμείς για να δοκιμάσουμε την γλυκόπικρη γεύση της ανάμνησης...


Καμιά φορά ο Έρωτας γλυστράει μέσα απ' τα χέρια μας και φεύγει αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπήρξε! Δεν έχει σημασία τι έγινε, δεν έχει σημασία μονάχα το αποτέλεσμα. Σημαντικό είναι πως έζησες. Αν δεν ερωτεύτηκες ποτέ τότε τι συνέβη στην ζωή σου; Τι συνέβη σε σένα;!

Ο Έρωτας δεν κάνει λάθος, ούτε αποτυγχάνει αυτός καθ' αυτός. Ο Έρωτας είναι έτσι που ακόμα κι αν βρίσκεται στο λάθος πρόσωπο, ακόμα κι αν δημιουργείται για τους λάθος λόγους πάντα θα φέρει κάτι καλό ακόμα κι αν είναι μονάχα ένα μάθημα! Ακόμα κι αν το μάθημα δεν ήταν για σένα αλλά για τον άλλον! Δεν υπάρχει αποτυχία στον Έρωτα γιατί ο Έρωτας δεν έχει στατιστικές, βαθμολογίες, εξετάσεις. Ο Έρωτας έχει μονάχα μια καρδιά ή δύο που τον μοιράζονται, τον τρέφουν ή τον καταστρέφουν αλλά όποια κι αν είναι η έκβαση αυτός έχει πετύχει!

Και το πιο σημαντικό από όλα είναι πως ο Έρωτας δίνει αξία σε όλα χωρίς να αποτιμάται σε χρήμα. Ο Έρωτας δεν χρειάζεται χρήμα για να γεννηθεί, να ανδειχθεί, να επιβιώσει, να θεριέψει, να πεθάνει... Ο Έρωτας αξίζει περισσότερο και έρχεται δωρεάν!

Καινούρια αρχή!

Αυτή είναι η πρώτη μου ανάρτηση σ' αυτό το μπλογκ.

Αυτό το μπλογκ το δημιούργησα για να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, για να εκφράζω όσα νιώθω, όσα πιστεύω, όσα χρειάζομαι να βγάλω προς τα έξω.

Καλή αρχή λοιπόν!